आमा

सोनिया श्रेष्ठ

म आमा भन्दिनँ सिधै,
किनकि मलाई त्यो शब्द सानो लाग्छ—
म त भन्छु,
उनी समय हुन्,
जो आफैँ बग्दै गइन्
र मलाई अघि बढ्न सिकाइन्।

उनी त्यो पुरानो बाटो हुन्,
जहाँ मेरा सबै लडाइँका पाइला छन्,
तर छेउमै उनका अदृश्य पाइला पनि—
जसले मलाई थामिरहे,
म थाकेको थाहा नदिई।

म आकाश खोज्दै दौडिँदा,
उनी धरती भएर उभिइन्,
म उड्न सिक्दा
उनले झर्न सिकिन्—
मेरो हरेक सफलतामा
आफ्नो हार लुकाउँदै।

उनको मौनता
कुनै खालीपन होइन,
त्यो त शब्दभन्दा गहिरो कविता हो,
जहाँ प्रत्येक नबोलेको पीडा
मेरो मुस्कानको मूल्य बन्छ।

कहिलेकाहीँ लाग्छ,
म उनको सपना हुँ—
तर अधुरो,
किनकि उनले आफ्नो सपना
मेरो आँखामा सारिदिइन्,
र आफैँ
अँध्यारोमा बस्न राजी भइन्।

म ठूलो हुँदै जाँदा,
उनका हात साना हुँदै गए जस्तो लाग्छ,
तर सत्य त के हो भने—
उनी अझै पनि
मेरो सम्पूर्ण संसार थामिरहेकी छन्।

आमा…
उनी कुनै सम्बन्ध होइनन्,
न त केवल एउटा नाम—
उनी त त्यो नदेखिने शक्ति हुन्,
जसले हरेक चोटलाई
मायाको रूप दिन्छ।

र अन्त्यमा,
यदि जीवन एउटा कथा हो भने—
म त केवल एउटा पात्र हुँ,
तर लेखिका भने
सधैँ एउटी नै थिइन्…
मेरो आमा।