छिमेकी

जानकी कर्माचार्य
हरिसिद्वि, ललितपुर

“सुन साथीहररू अब हामीहरू भविष्य बनाउन विदेश तिर लाग्ने भएका छौँ ।”
नरेशको कुरा सुनेर भरत बोल्यो “अनि के त, ठिक्कै छ नि त !”
“केही दिन फुर्सतमा रमाइलो गरौँ, अनि आ-आफ्नो बाटो लागौँ ।” चन्द्र पनि बोल्यो । यी तीनैजना साथीहरू खुबै मिल्दथे । नरेशको घरको उत्तर तिर चन्द्रको अनि दक्षिण तिर भरतको घर छ । यिनीहरू एक प्रकारले छिमेकी नै छन् । बाह्र कक्षाको पढाइ सकेर तीनैजनाले उच्चशिक्षा हाँसिल गरेर वैज्ञानिक बन्ने सोच राखेका छन्।
“रमाइलो साथै केही आविष्कार गरौँ”
नरेशको कुराले दुबै अलमल परे।
“होस् आ के गरिराख्ने, नगरौँ।” दुबै एकैसाथ बोले।
नरेश फेरि बोल्यो “पछिलाई अनुभव पनि हुन्छ आज यसो गरी हेरौँन् !” भनेर सम्झाईबुझाई गरेर आफूले ल्याएको टुक्राटाक्री फलाम र स्टिल देखायो।
तीनैजना मिलेर सल्लाह गरेर सियो बनाए। सबभन्दा बढी काम नरेशले गर्यो । चन्द्रले सियोको फेदमा धागो छिराउने प्वाल बनायो।
“यो सियो धागो जस्तै हामी पनि मिलेर बसौँ है !” भन्दै तीनैजना खुशी भए।
“तर एउटा काम त बाँकी छ नि, कसले बनाएको नाम त राख्नु प्रर्यो” चन्द्र बोल्यो।
तर भरतले ‘बनाउने भरत ‘ लेखेर छिमेकीको धर्म पूरा गरिसकेछ।