उपेन्द्र कुमार पोख्रेल
म एउटा किसानको छोरा हुँ। मेरो लागि माटो केवल माटो होइन, यो मेरो पहिचान हो। यही खेतमा बुबाआमाको पसिना बगेको छ, यही माटोले हाम्रो परिवारको सपना हुर्काएको छ।
आज फेरि आफ्नै खेतमा धान रोप्दै एउटा कुरा मनभरि महशुस भयो, हामीले एक छाक मिठो खाना खानुअघि कुनै किसानले घाम, पानी, हिलो र दुःखसँग लडेर त्यो अन्न उब्जाएको हुन्छ।
किसानका हातमा लागेको हिलो वास्तवमा देशको भविष्य हो। त्यसैले किसानको सम्मान गरौँ, कृषिलाई माया गरौँ। माटोसँग जोडिएको मान्छे कहिल्यै कमजोर हुँदैन, किनकि उसले जीवन उमार्न जान्दछ।
म किसानको छोरा हुँ, र यो मेरो सबैभन्दा ठूलो गर्व हो।
रमेशचन्द्र घिमिरे भोर्लेटार, लमजुङ बाआमाको प्यारो छोरा हजुरबाको नाति भाइबैनीको दाजु हुँ म साथीको हुँ…
निर्मल पराजुली ए हजुर् छोरी त आईपुगिनन नि अनायाश् श्रीमतीको आवाज् मेरो कानमा ठोक्कियो पिडा…
अन्जु चालिसे रूपान्जली आरुबारी “छोरी, अब त विवाहको कुरा सोच्ने बेला भयो। हरेकपटक कुरा आउँदा…
सुदर्शन अम्बटे भाषा-भाषा भन्दै ज्यानै दिन्थ्यौँ हामी, अचेल हाम्रा नानीहरूलाई इङ्लिस लाग्छ दामी। नर्सरीको एस-मेस-ठेस'ले…
वसन्त अनुभव वसन्तविहार, घोराही दाङ चुलो हाम्रो खाली, रुँदै बस्यो भाँडो। भान्साभित्र आज, पस्यो फेरि…