खोट

बिन्दु पौड्याल (वस्ती)
भरतपुर -२, चितवन

माघको जाडो बिहानी पारिलो घामसँगै छिमेकी काकी गुन्द्रीमा बसेर टोलाउँदै हुनुहुँदो रहेछ। उहाँ त्यसरी एक्लै बसेको देखेर म पनि केही समय बस्ने मनसाय लिँदै हजुर त निकै टोलाउनुभएको छ नि काकी । किन, कुन विषयमा ? प्रश्न राखेँ ।छिमेकी काकी झस्किँदै भन्न थाल्नुभयो ? के हुनु नानी । कोहीकोही मान्छेको स्वभाव बिचारेको मात्र हो । के देख्नुभयो र हजुरले ?
समाजमा बसेपछि के देख्नु के नदेख्नु ? कुरै भएन नानी । सबै एकै प्रकृतिका हुनुपर्छ भन्ने पनि होइन तर कोहीको स्वभाव अति असुहाउँदो लाग्ने त नि ।
सबैको स्वभाव, विचार, क्षमता त एउटै हुँदैन नै । यति हुँदाहुँदै पनि बढी नै अस्वभाविक व्यवहार देखाउनेहरू पनि कम हुँदैनन् । उनीहरू आफ्नै कुरा माथि पार्न मात्रै खोज्छन् ।
उहाँले भन्दै जाँदा म पनि अतीत फर्केर हेर्न थालेछु ।
मेरा धेरै साथीहरूमध्ये केही यस्ता साथीहरू पनि थिए कि आफूले भनेको सबै ठिक राम्रो र अरू नजान्ने कमजोर। उसो गर्नुपर्थ्यो त्यसो गर्नुपर्थ्यो। यो होइन त्यो होइन पुरा पण्डित्याइँ । सायद उच्चता ग्रन्थी तीव्र भएर होला । सबै आफैँ जान्ने पूर्ण र सबल छु भन्ने ठान्ने ।
काकीले मलाई घचघचाउँदै भन्नुभयो । होइन, तिमी कुन दुनियाँमा हराएकी त नानी ।
उहाँको बोलावटसँगै मैले आफूलाई सम्हालेँ र भनेँ । हजुरले भनेका कुरा आफ्नो जीवनका पाटाहरूमा खोजी गरेकी । मलाई हजुरको कुराले साह्रै मन छोयो ।
त्यही त कोही पूर्ण हुँदैन। जीवनमा त सिक्ने र सिकाउने गर्दै अघि बढ्ने हो । तर अरूलाई फोहोर देखाउँदैमा कसैले आफूलाई ठूलो देखाउनु कमजोरी मानसिकता हो । त्यसलाई त्याग्दै जानुपर्छ। अन्यथा कुनै दिन आफ्नो …….. नहोला भन्न कहाँ सकिन्छ र !