चेतना

मोक्ष खतिवडा

सोफिया र जिना दुई मिल्ने साथी हुन् । स्कूल छुट्टी हुनु अगावै जिनाले सोफिया को घर जाने कुरा गरेकी थिई । तर सोफियाले ‘हुन्छ ‘ नभनेकी हुँदा स्कूल छुट्टी भएपछि चौरको छेउमा घोसेमुन्टो लगाएर बसी।
ऊ त्यसरी बसेको देखेपछि सोफियालाई माया लागेर आयो । “तँ साँच्चै आज आफ्नो घर नजाने ?” उसो भए हिड् न त भनेर बोलाई।
सोफियाले जिनालाई लिएर आएको मा सोफियाका बा आमाले केही नभनी खुसी हुनु भो । आफ्नी छोरीकी साथी भनेर उत्तिकै माया गर्नुभो।
सँगै खाए , सँगै लेखपढ गरे। “ए जिना तँलाई तेरो घर जान किन मन नलागेको हौ ?” सोफियाले खुसुक्क सोधी। “यहाँ तेरो बा आमा यस्तो मजाको हुनु हुँदो रहेछ ।”  तर मेरो त . . . !
जिनाले यसो भनेपछि ” तेरो चैँ कस्तो हुनुहुन्छ र ? सोफियाले चासो गरी।
“मेरो बा आमा त दिनहुँ रक्सी खाएर बेलुका सधैँ लडाईं गर्नु हुन्छ । नत म माया नै पाउँछु , नत राम्ररी पढ्न सक्छु न त राम्ररी सुत्न नै ?
जिनाको कुरा सुनेपछि “तेरो बा आमालाई कुनै आफन्तले रक्सीका बेफाइदा , खाँदा हुने हानी (असर )बारे केही सम्झाउने काम गर्नु हुन्न र ? ” . “अहँ . . !” नियाउँरो अनुहार लाउँदै जिनाले भनी । अब भोलि नै प्र अ. लाई भनेर अभिभावक भेला गराउने र सो बारे छलफल गर्ने काम मेरो जिम्मा भो, तँ ढुक्क भए हुन्छ।