तिलक

राजन कार्की(पाजु)
धरान १३ सुनसरी

“ल, अब सिन्दुर लगाउने बेला भो !” पुरेतले उद्घोष गरे।
आज डाँडाघरे जन्तरेकी छोरी जुनाको बिवाह धुमधामले भैरहेको छ। आँगनमा सजाईएको मण्डप वरिपरि जन्ती र घरगाउँलेको कसिकसाउ भिड,। केही गाँउलेहरु आ आफ्नो जिम्मेवारीको काममा व्यस्त देखिन्छन्। नजिकै तयार गरिएको भोजनालय भरीभराउ छ भने, आँगनमा घन्किरहेको नौमति बाजाले वातावरण गुञ्जाएमान छ।
पुरेतको यो उद्घोषले बेहुला पटिकाले सिँदुरको तैयारी गर्न थाले ; मण्डपवाट माईती पक्ष ओझेल परे। सिँदुर पैर्याउने तैयारी सुरु भयो। पुरोहितहरुले मन्त्रोचारण शुरु गरे।
बेहुलाले सिँदुर टिपेर छेउमै राखिएको दाईजोको सामान नियांले ; कम्प्युटर देखि आधुनिक फर्निचरका सामान तैनाथ थिए भने गलामा, हातमा मँहंगा गहना चम्किरहेका थिए।
र पनि उनी टक्क अडिएर बेहुलीका बावुलाई बोलाएर सोधे- ” खैत, मोटर साईकल ?”
एकाएक वातावरणमा सन्नाटा छायो, सबै खासखुस गर्न लागे।
“यी सबै तिलकका सामान पनि रिनपान गरेर जम्मा गरेको हो ज्वाईँसाब ! अब यतिबेला कसरी मोटरसाइकलको व्यवस्था गरौँ ; बरू पछि व्यवस्था गरिदिनेछु !” उनले हात जोडेर अनुरोध गर्दै भने।
बेहुलीले घुम्टो उघारेर बेहुलातिर पुलुक्क हेरिन् उनको अनुहारले तेतिकै नमान्ने भाव बताई रहेको देखेर बावुतिर हेर्दै भनिन्- ” बाबा! छोरीज्वाईँको खुसीको लागि भएपनि एउटा मोटरसाईकल त दिनै पर्छ !”
बेहुलीको यो कुरा सुनेर बावुआमा अवाक भए।चारैतिर खैलावैला मच्चियो।
केही वेरमै दिनेसले नयाँ मोटरसाईकल मण्डवछेउमा ल्याएर घ्याच्च रोक्दै बेहुलालाई भने-” ल भिनाजु, दिदीको खुसीको लागि मोटरसाईकल तयार छ, लगाउनुस् अब सिँदुर !”
सबैजना चकित भए। बेहुला प्रसन्न हुँदै सिँदुर लगाउन तम्सिए।
“खबर्दार!” भन्दै बेहुली जुरूक्क उठिन् र गलाको पोते खोलेर मोटरसाईकललाई लगाइदिँदै बेहुलाको हात च्याप्प समातेर जन्तितिर फर्केर – “यस मोटरसाईकललाई सिँदुर हालेर यसैलाई लिएर जानु !” भन्दै घर भित्र पसिन्।
फेरी एकपटक मन्डपमा सन्नाटा छायो।