बाेधराज प्याकुरेल
खजुरा,बाँके
” फिस ल्याइनस् ?”
“आमाले केही दिनपछि दिन्छु भन्नुभएको छ सर!”
” अरु कुरा म जान्दिनँ, फिस नतिरी प्रवेश पत्र पाउँदैनस् ।”
“मसुराे बेचेर दिन्छु भन्नुभएको थियोे,पानी परेर….।”
” पानी पराेस् कि असिना पराेस्,परीक्षा दिन पाइनस् भने मलाई नभन्नु,जा फिस तिरेपछि मात्रै प्रवेश पत्र पाउँछस् ।”
समिर निराश भयाे । समयमा फिस तिर्न नसक्दा स्कुलमा कयौंपटक सहनु परेको अपमान र बेइज्जतलाई उसले पार गर्दै दश कक्षासम्म पढेको थियो । तर एसइइकाे परीक्षा दिनबाट बञ्चित हुनुपर्ने अवस्थाको उसले कल्पनासमेत गरेको थिएन।
” तेराे बुबाको यही एउटा चिनाे बाँकी थियो । ला! बेचेर फिस तिर्दे।” एकल आमाले हरियो धागाेमा झुन्ड्याएर आफ्नाे गलामा लगाएकाे तिलहरी खाेलिन् र समिरकाे हातमा राखिदिइन् ।
निमा छिरिङ भोटिया जलढाका कालेबुङ भारत बिहानबाट आज छोरीको पाठशाला जाने चहल पहल छैन। छोरीको…
कृष्णशरण उपाध्याय पौडेल बस्छन् जङ्गलमा सारा , घुमन्ते जन राउटे निल्छन् पीडा व्यथा गाह्रा ,…
नववर्ष२०८३को हार्दिक शुभकामना ......... गणेश आत्रेय मदनपोखरा,तानपा-९,पाल्पा थोत्रा पुराना चिज हेय मानिने। नौला नयाँ प्रेय…
माहेश्वरी भट्ट , कञ्चनपुर नयाँ वर्षको बिहान। रामप्रसादले पसलको सटर आधा खोलेर बाहिर हेर्यो। सहर…
पुण्यप्रसाद घिमिरे हेर काे पाे, आएछ, हाँसाे खुशी, ल्याएछ। चैतपछि, पुलुक्क, नयाँ वर्ष, झुलुक्क।। पात्राेबाट,…