फाटेको जुत्ता

गोबिन्द अधिकारी
माखा पुर्वसिक्किम

शहरको भीडभाडको सडकमा रमेश दौडदै थियो। बिहानको स्कुलको घण्टी बज्नै लागेको थियो। उसको नजर कहिले अगाडि, कहिले तल–पसलमा झुकेर हिँड्थ्यो, किनकि उसको दाहिने खुट्टाको जुत्ता पूरै फाटिसकेको थियो। पानी परेको दिनमा खुट्टा भिज्थ्यो, धुलो उडेको दिनमा खुट्टा सेतो धुलोले ढाकिन्थ्यो।
रमेशलाई थाहा थियो, उसको साथीहरू उसलाई फेरि जिस्काउनेछन्—”ओए, फाटेको जुत्तावाला!” तर ऊ बोल्दैनथ्यो, केवल मुस्कुराउँथ्यो। कारण– आमाको हातको रगतले कमाएको पैसाले मात्र घरको भाडा र भात पुग्थ्यो, नयाँ जुत्ताको कुरा त टाढै।
त्यो दिन स्कुलमा खेलकुद प्रतियोगिता थियो। रमेशले पनि दौडमा नाम लेखाएको थियो। दौड सुरु भयो। साथीहरू चम्किला जुत्ता लगाएर दौडिरहेका थिए, तर रमेशको खुट्टा फाटेको जुत्ताबाट झुल्किरहेको थियो। तर उसको मनमा एकै कुरा थियो— जित्नुछ!
दौडको अन्तिम क्षणमा रमेश सबैलाई पछाडि पार्दै पहिलो भयो। मैदानभरि तालि बज्यो। पुरस्कार स्वरूप उसलाई नयाँ चम्किला खेलकुदका जुत्ता दिइयो।
रमेश मुस्कुराउँदै पुराना फाटेका जुत्ता हातमा लिएर मनमनै भन्यो— “तिमीले मलाई यहाँसम्म ल्यायौ, अब म तिमीलाई कहिल्यै बिर्सिन्न।”