बालक र ढुकुर

रामचन्द्र ढकाल  ‘आर.सी.अज्ञात’
भरतपुर-६, इन्द्रुपुरी, चितवन

लावण्य देशको दश बाह्र बर्षे बालक बबिन अरूको देखासिकी गरेर गुलेली खेलाउन थाल्यो । खेलाउँदा खेलाउँदै उसको हात बसिसकेको थियो । गुलेली ताकेर हानेपछि ढुकुर खसालिहाल्थ्यो । एक दिनको कुरा हो रूखको हाँगाको टुप्पामा ढुकुर कुर्लेको थियो । हचुवामा कुर्लेको ठाउँमा गुलेलीले प्रहार गर्यो । एउटा ढुकुर उड्यो एउटा तल खस्यो । छट्पटाइ रहेको घाइते ढुकुर च्याप्प समात्यो अनि रूखमा हेर्छ त गुँड पो रहेछ । गुँडमा दुईवटा बचेरा पनि रहेछन् । सानो बालक बबिनले गुँड र बचेरा देखेपछि उसको मुटुले ठाउँ छोड्यो । अनि घाइते ढुकुर र गुँड सहित बचेरा घरमा लिएर गयो । औषधी लगाउँनुपर्यो भनेर ढुकुरमा चोट कहाँ लागेछ हेर्यो तर कतै देखेन । आफू सुत्ने कोठामा राखेर एउटा कचौरामा पानी अनि ढुकुरलाई चारो राखेर डोकाले थुनिदियो अनि आफू बाहिरियो।

बालक घरिघरि भित्र छिरेर ढुकुरले चारो पानी खायो कि खाएन हेर्ने गर्दथ्यो । तर ढुकुरले बिल्कुल खाएन । बालक झन् अतालिन थाल्यो । घरमा थाहापाए गाली गर्छन् भनेर कसैलाई बताएन । साना बचेरालाई खुवाउन थाल्यो । ढुकुरको माउलाई पनि समातेर खुवाथ्यो तर ढुकुरले निल्दैनथ्यो । ढुकुरले बचेरा हेर्दै हेर्दैनथ्यो । एक दिन बित्यो । भोलिपल्ट पनि त्यसै गर्यो तर ढुकुरले खाएन । पर्सिपल्ट बिहान हेर्दा ढुकुर अनि ढुकुरका बचेरा मरेको पायो । बालकका आँखामा सजल नयन भएर आँशु टिप्किन थाले । त्यो दृश्यले बालक बबिनको हृदयमा चोट पुर्यायो बरर आँशु झरे । पश्चातापले पोल्यो । त्यसपछि बालकले अब आइन्दा कदापि चरा नमार्ने अरूले हिंसावृत्ति गरेर मारेको सिनो पनि नखाने मन मनमा सङ्कल्प गर्दै आफूसँग भएको गुलेली , ढुकुर अनि ढुकुरका बचेरा कसैले नदेख्ने गरि मलखातोमा लगरे पुऱ्यो । बालक बबिन ढुकुरलाई मलखातोमा पुरेर भावविह्वल बनी आँशु पुछ्दै आफ्नो कोठा तिर फर्किंयो।