हरि श्रेष्ठ
एता हेरेँ उता हेरेँ, मुन्नी कतै देखिन !
कहाँ होली मेरी मुन्नी कतै पनि भेटिन !
अघिसम्म खेल्दै थिईन आगनीमा उनी।
एकैछिनमा कता हराईन् खै कहाँ कुन्नि !
मुन्नी मुन्नी भन्दै ,आमा कराउन थालिन्।
म्या.. म्या.. गर्दै उनी, खुर्र दौडेर आईन्।
कति पिर दिन्छौ मुन्नी , तिमीले मलाई !
धेरै चकचक गर्नु हुन्न,आमाको मन डराई!
यताउति कतै नजाउ, चङ्खे स्यालको डर छ
पप्पीसँग मिलेर खेल, उसको मात्र भर छ !
इन्दु उपाध्याय विश्वनाथ, असम परीक्षा नजिकिँदै थियो। कक्षा आठमा पढ्ने आर्यनको घरमा आमाको चिन्ता दिनदिनै…
प्रेमनारायण भुसाल काठमाडौँ, ८ असोज (रासस) ।मानव जीवन सधैँ एउटै लय र सहज गतिमा बग्दैन…