अजित आचार्य
साना साना हातले, कलम समाउने
पढ्न लेख्न पाउँदा, मनै रमाउने।
स्कुलका साथीभाइ, हाँसी खेलेको
रङगीचङ्गी पानामा, चित्र बनेको।
मेरो साथी कलम, जतन गर्छु म
लेख्छ मेरो कापीमा, दङ्ग पर्छु म।
कहिलेकाहीँ लेखिदिन्न, दिक्क पर्छु म
झटपट पसल गएर, अर्को किन्छु म।
ज्ञानी मान्छे बनेर, पढ्छु लेख्छु म
किताब कापी कलम, साथी देख्छु म।
श्रोतः नेपाली बालसाहित्य
विपद्का कारण अभिभावक गुमाएका, परिवारबाट बिछोडिएका तथा असुरक्षित अवस्थामा पुगेका बालबालिकाको संरक्षणलाई राज्यको संस्थागत जिम्मेवारीका…
कृष्णशरण उपाध्याय पौडेल हामी जन्मनु पूर्व छल्छल थिए, सारा नदी का जल हाम्रो मृत्यु पछाडि…