लक्ष्मी

लक्ष्मी रिजाल

“आज तिहारको रात कुन घरमा छिरेकी छ्यौ, लक्ष्मी ?” अनायासै बाटो छेउको पुरानो पिपलमुनि बसिरहेका साधुले प्रश्न गरे।
अगाडि चम्किरहेको विशाल महलभित्र उभिएकी म सुन्दरी लक्ष्मी चुकचुकाएँ- “जहाँ धनको रश्मि बलेको छ, त्यही मेरा चरण पर्छन्।”
साधु हाँसे- “धन कहाँ छ, छोरी, खल्तीमा कि मनमा ?”
निरुत्तर रहेँ म।
गाउँतिर हेर्दै साधु उभिए । मौसमी चिसो हावाले दियोका मैनबत्ती थरथराइरहेका थिए । उता महलमा पटाका पड्किँदै थिए । गाउँको कुनामा एउटी आमाले चिउरा-अचार दुई भोकाएका छोराछोरीसँग बाँड्दै आँगन उज्यालो पारिरहेकी थिइन् । त्यहाँ कुनै फूलमाला थिएन, न त सुनको थाली । तर दीपको उज्यालो, हातको माया र अनुहारको सन्तोष आँगनभरि छरिएको थियो।
साधुले मतिर हेरेर भने- “अनि बताऊ, लक्ष्मी, तिमीले कहाँ छिर्नुपर्ने हो?”
मेरा आँखामा आँसु टल्कियो। पहिलोपटक गम्भीर भएर मैले उत्तरमा भनेँ- “जहाँ मानवीयता बास गर्छ, म त्यही रहन्छु… !”
साधुले छक्क परेर भने; “बत्ती बालेर होइन, मन उज्यालो पारेर बोलाउनेको मुटुमा बस्न तिमी राजी हुनुपर्छ।”