साइनो

बिन्दु पाैडेल वस्ती
भरतपुर-२,चितवन

“तपाईँ त्यसरी नआत्तिनुस् । आत्तिँदैमा समस्याको समाधान कहाँ निस्किन्छ र ? म प्रयास गरुँला ।” उनले आफ्नो सहकर्मी साथीलाई भनिछिन् । प्रभातकालीन समय यता मिलाउन खोज्थिन्, मिल्दैनथ्यो । एकपछि अर्को युक्ति खोज्थिन् र अन्त्यमा एउटा विकल्प सोचिछिन्। जुन कुरा आफन्तको सुझावले मात्रै पनि राहत होला जस्तो लागेछ।
आफ्नै भाइको बालसखा, छिमेकी काकीका छोरा, नाम र काम दुबैबाट चर्चित थिए उनी। तिनै भाइसँग उचित सुझाव लिएर अघि बढ्नका लागि फोन गरिछिन् र समस्या राख्नैका लागि केही समय मागिछिन्।
मृदुभाषी, मिलनसार, हितैषी उनको स्वभावै थियो। हरेक पटक एउटै जवाफ दिएछन् । हस् दिदी , हुन्छ नि, ल ल, १० बजे, १२ बजे , ४ बजे भन्दै गएछन् । पछि बिस्तारै पूरा घण्टी जादा पनि फोनै उठाएनछन्। सुरुमा त्यति राम्रो जवाफ दिएको भाइले अहिले किन फोननै उठाएन ? उनको मानसपटलमा ठुलै ज्वारभाटा चल्न थालेछ । उनले अतीतको कुरा स्मरण गर्दै पारिवारिक सम्बन्ध हो कि भन्ने महशुस गरिन् ।
“जीवनमा पराइले दिएको घाउ समयसँगै निको भएझैँ आफन्तले दिने पीडा पनि समयसँगै सेलाउँदै जाला भन्दै पिल्सिँदै जीवन बिताईरहेकी थिइन् तर पाइनन् र भनिन्, “म त दिग्भ्रमित भएँ। सारा कर्तुत उसैको पो रहेछ ।”
सम्बन्ध रगतले जोडे पनि त्यसलाई जोगाउने काम व्यवहारको हो । व्यवहार नै हराएपछि नाता त केवल नाममा मात्रै सीमित रहन्छ। त्यसको मर्म उसले कसरी बुझ्न सकोस् ?