सुरक्षा

सुनिता निरौला पौडेल
राधे राधे, भक्तपुर

“को हँ ?” म बिस्तारै  आवाज आएतिर गएँ , अनि ढोका खोलिदिएँ ।
“म हरि !” भन्दै ऊ भित्र पस्याे तर सार्है डराइरहेको थियो ।
औँसीको रात , त्यसमाथि बर्खेझरी । प्रकृति रमाइरहेको थियो । घरीघरी आकाशमा झल्याकझुलुक बत्ती बलिरहेको थियो ।
“बा ! कसैले “हरि आको छ ?” भनी सोध्यो भने छैन भनिदिनु है ” छोराले भन्यो ।
“ढक ढक !!” फेरि कसैले बोलाए ।
बा बाहिर आउनुभयो । “यो बर्खा झरीमा कस्लाई खोज्नुभएको हो कुन्नि ?”
“बा त्यो हरि यहाँनेर आएको छ ?”
“के भयो र बाबु ? म कहाँ कोही पनि आकाे छैन त !”
“हरि सुराकी रहेछ , उसले गर्दा हाम्रो दुई साथीहरू मारिए । त्यसलाई सफाइ गर्ने आदेश आएको छ “आक्रोश हुँदै उनीहरु त्यहाँबाट हिँडे ।
उनीहरुको कुरा सुनेर म साह्रै डराएँ । “छोरा सत्य कुरा  के हो?”
“मेरो साथीलाई पुलिसले इन्काउन्टर गर्यो रे ! म उसको साथी भएको कारणले मलाई नै दोषी  ठान्छन् ।  बाबा ,कहाँ पठाएर हुन्छ मलाई बचाउनुहोस् ?” बिस्मातले आँसु चुहायो उसले ।
“आफ्नो बाबाको काख र आँफु जन्मेको गाउँमा त सुरक्षित छैनौ भने अरू सुरक्षा कहाँ होला छोरा ?” भक्कानिँदै बाबाले भन्नुभयो।