तुलसी पण्डित
एस्इइमा छोरीले प्ल्स ए ल्याइ । उनको चर्चाले शिखर चुम्यो ।
स्कुल देखि पत्रपत्रिका र इन्टर नेटमा उनको चर्चा भयो । सबै भन्थे । “सन्तेले छोरीको लागि उचित वातावरण दिएछ । उसले असल आचरण सिकाएछ । कुनै कुराको कमीको महसुस हुन दिएनछ । जसको निस्वार्थ समर्णपणले छोरीले सफलता चुमी । यो अनुकरणीय काम प्रति बाबुलाई धन्यवाद छ ।”
यो कुरा थाहा पाएकी श्रीमती मसिनीले सोचिन् । बाबु विदेश छन् । यो छोरीको पढ्ने देखि हरेक चाहना मैले पूरा गरेँ । लुगा धुने देखि सरसफाइको जिम्मा मैले लिएँ । बिरामी हुदा उपचार गर्न लगेँ । कति समय स्कुल पुर्याउन गएँ । खाजाको व्यवस्था गरेँ ।
त्यति मात्र हो र उसलाई अघि बढ्नको लागि उत्प्रेरणा जाग्ने कथा सुनाएँ । ऊ भन्छे ।
“आमाको उत्प्रेरणा जाग्ने कथाले मलाई अगाडि बढ्नका लागि मार्गनिर्देशन गर्यो । ”
उनले सोचिन् । “उफ ! आज यसको सफलता अर्कोले पाइरहेछ । उनका लागि सधैँ दुःख गर्नेको अस्तित्व हराइ रहेछ ।”
कृष्णशरण उपाध्याय पौडेल चरी उदासी बचरा उदास छन् अनेक झुप्रा टहरा उदास छन्। उदास लाग्छन्…
शालिकराम सत्याल गाउँको सिरानमा रहेको बूढो बरको रूखमुनि बसेर हरि दाइ एकटकले बाटोतिर हेरिरहेका थिए।…