संजिता भट्टराई
धनगढीमाई, सिरहा
“कसाहाबाली कत छिगै ?” भन्दै फुलोदेवी आँगनमा पुगिन् । तर घरभित्रको सन्नाटाले उनको पाइला रोक्यो।
सिरहाको एउटा गाउँ छठमय थियो । घाट सजिँदै थिए । घरघरमा प्रसादको तयारी थियो । तर कसाहाबालीको आँगन रित्तो थियो।
श्रीमान् बितेपछि उनको परिवार अभावमा पिल्सिएको थियो । सासू थला परेकी थिइन् । वृद्ध ससुरा उदास थिए । सानो छोरो आमाको अनुहार पढिरहेको थियो।
“आज खरना होइन र ? दूध, चामलको जोहो गरिनस् ?” फुलोदेवीले सोधिन्।
कसाहाबालीका आँखा रसाए । ओठ खुलेनन् । आँसुमा श्रीमानको सम्झना तैरियो।
सखीको पीडा बुझ्न फुलोदेवीलाई बेर लागेन । उनले कसाहाबालीलाई अँगालो हालिन्।
“नरोऊ । हाम्रो सारस्वर युवा क्लब छ नि ! विपन्नका लागि सहयोग जुटाउँछ । तिम्रो छठ अधुरो रहँदैन।”
यो सुन्नासाथ वृद्ध ससुरा जुरुक्क उठे । उनका आँखामा आशाको चमक फर्कियो र भने, “वाह ! हाम्रा युवाले दुःखीको आँसु पुछ्न जानेछन् भने कसले आफूलाई असहाय ठान्नुपर्ला र ! सबै गाउँमा यस्तै युवा शक्ति जागोस् । जय छठी मैयाँ!”
एकाएक आँगनमा मौनता छायो । सानो छोरो मुस्कुरायो । ससुराले नै थपे, “आस्था सूर्यलाई अर्घ दिनु मात्र होइन, कसैको निभ्न लागेको आशामा उज्यालो भर्नु पनि हो ।”
शोभा कोइराला हिजै शरद्काे सकिएर राज हेमन्तकाे हुन्छ प्रवेश आज ।। वसन्तको हालत हुन्छ यस्तै…
केशव नेपाल ‘नील’ बलेफी -८, लामोसाँघु ,सिन्धुपाल्चोक "आज फेरि कसैको पसल उठाइएछ नि !”…
नन्दलाल आचार्य सिद्धार्थटोल, उदयपुर एउटा सानो गाउँ थियो, गाउँमाथि हरियो वन, खोलो गाउने मीठो गीत,…
महेन्द्र नेउपाने लोकन्थली,भक्तपुर आज भाइटिकाको दिन। बिहानै उठेर ड्रइङ रुमको सोफामा बसेको थिएँ। आँखा सिधै…