कट्टी

ललिता ‘दोषी’
बुद्धनगर काठमाडौँ

देवकी बजै हान्ने राँगोजस्तै भएर जुनूको घरमा पुगेर लौरो मात्र के उठाएकी थिइन् ।
साकारले लौरो समातेर फ्याँक्दै खुसीको स्वरमा बोले– “म चौतारोमा रोएर बसेको थिएँ । दिदीले किन रोएको भनेर सोध्नुभयो । मैले सबै कुरा बताएँ । दिदीले ‘नरोऊ सहरिया बाबू ! म भाइटीका लगाइदिन्छु’ भनेर यहाँ ल्याउनुभएको हो नि ! मैले टीका पनि लगाएँ । मीठोमीठा खानेकुरा पनि खाइसकेँ । क्या मज्जा आयो ।”
हात जोड्दै जुनूका बाबु बोले— “माफ गर्नुहोस् बर्जु ! हामीले मर्यादा भुलेका छैनौँ । बाबूको आँसु हेर्न नसकेर मात्र हो । हामी परिबन्दमा पर्यौँ ।”
बजै मौन रहिन् । उनको आँखामा नातिले ‘हजुरआमा म टीका लगाउन आएको हुँ’ भनेको दृश्य नाच्यो । कानमा जेठी बुहारीले मोबाइलमा भनेका शब्द पनि गुन्जियो—‘नानीले मामाघरबाट आउन मन गरिनन् । साकारले अरूकै हातको टीका लगाए हुन्छ ।’
मुसुक्क हाँस्दै बोलिन् बजै— “मान्छे जातले होइन कर्मले ठूलो हुन्छ भन्थे ठीक नै रहेछ । म पनि अरूले जुनूसँग हजुरको नाति गएका छन्, भनेको सुनेर हान्निँदै आएँ । काठमाडौँदेखि त्यो पनि अरूको साथमा भाइटीका लगाउन भनेर नाति दोलखासम्म आए । आठ वर्षको नातिको भावना नौ वर्षकी जुनू र उनका बाबुआमाले मात्र बुझे । आफ्नै परिवारले र एघार वर्षकी दिदीले भाइको मर्म बुझिनन् । धन्न परमात्माको खेल ।”
जुनूलाई अङ्कमाल गर्दै साकार बोले—“अबदेखि ठूलो ड्याडीको छोरीसँग होइन जुनू परियार दिदीसँग नै टीका लगाउँछु । त्यो नट्टी दिदीलाई कट्टी गरिदिन्छु के !”