ललिता ‘दोषी’
बुद्धनगर काठमाडौँ
देवकी बजै हान्ने राँगोजस्तै भएर जुनूको घरमा पुगेर लौरो मात्र के उठाएकी थिइन् ।
साकारले लौरो समातेर फ्याँक्दै खुसीको स्वरमा बोले– “म चौतारोमा रोएर बसेको थिएँ । दिदीले किन रोएको भनेर सोध्नुभयो । मैले सबै कुरा बताएँ । दिदीले ‘नरोऊ सहरिया बाबू ! म भाइटीका लगाइदिन्छु’ भनेर यहाँ ल्याउनुभएको हो नि ! मैले टीका पनि लगाएँ । मीठोमीठा खानेकुरा पनि खाइसकेँ । क्या मज्जा आयो ।”
हात जोड्दै जुनूका बाबु बोले— “माफ गर्नुहोस् बर्जु ! हामीले मर्यादा भुलेका छैनौँ । बाबूको आँसु हेर्न नसकेर मात्र हो । हामी परिबन्दमा पर्यौँ ।”
बजै मौन रहिन् । उनको आँखामा नातिले ‘हजुरआमा म टीका लगाउन आएको हुँ’ भनेको दृश्य नाच्यो । कानमा जेठी बुहारीले मोबाइलमा भनेका शब्द पनि गुन्जियो—‘नानीले मामाघरबाट आउन मन गरिनन् । साकारले अरूकै हातको टीका लगाए हुन्छ ।’
मुसुक्क हाँस्दै बोलिन् बजै— “मान्छे जातले होइन कर्मले ठूलो हुन्छ भन्थे ठीक नै रहेछ । म पनि अरूले जुनूसँग हजुरको नाति गएका छन्, भनेको सुनेर हान्निँदै आएँ । काठमाडौँदेखि त्यो पनि अरूको साथमा भाइटीका लगाउन भनेर नाति दोलखासम्म आए । आठ वर्षको नातिको भावना नौ वर्षकी जुनू र उनका बाबुआमाले मात्र बुझे । आफ्नै परिवारले र एघार वर्षकी दिदीले भाइको मर्म बुझिनन् । धन्न परमात्माको खेल ।”
जुनूलाई अङ्कमाल गर्दै साकार बोले—“अबदेखि ठूलो ड्याडीको छोरीसँग होइन जुनू परियार दिदीसँग नै टीका लगाउँछु । त्यो नट्टी दिदीलाई कट्टी गरिदिन्छु के !”
महेन्द्र नेउपाने लोकन्थली,भक्तपुर आज भाइटिकाको दिन। बिहानै उठेर ड्रइङ रुमको सोफामा बसेको थिएँ। आँखा सिधै…
१. बालबालिकाको दिनचर्यामा परिवर्तन लामो बिदा भएपछि धेरै बालबालिकाको दिनचर्या घरमै सीमित हुन्छ। बिहान…
अन्जु चालिसे रुपान्जली तिमी आउँदैछौ रे, गाउँका गोरेटो हुँदै, पहाडमा घाम छर्दै, कसैको आँगनमा खुसी,…
View Comments
I don't think the title of your article matches the content lol. Just kidding, mainly because I had some doubts after reading the article.