“कर्म”

रमेश सुबेदी
ललितपुर – १३, कुसुन्ती

“सर मे आई कल यु लेटर, आई एम इन डिउटी नाउ” गार्डले फरर अंग्रेजीमा बोल्दै थियो । सुनेर बाहिर निस्कन लागेको मेनेजर टक्क अडेर उसलाई हेरिन् । तिमीलाई यहाँ कहिले देखिकी थिईन, नयाँ हो ? उसले जवाफ दियो, यहाँ मेरो बाबा डिउटी गर्नु हुन्छ । आज वहाँको स्वस्थ ठिक नभएर मैले काम गर्दै छु । अचम्म मान्दै मेनेजरले सोधिन, हेर्दा तिमी पढे लेखेका जस्तो छौ । कतै काम गर्छौ कि ? उसले भन्यो, छैन मेम, बल्ल पढाई सकियो, अब “जब” खोज्दै छु । अनि तिमीलाई यसरी गार्डको काम गरिरहेको तिम्रो साथीहरुले देखे अफ्ठेरो लाग्दैन ?
उसको जवाफ थियो, कुनै पनि काम ठुलो सानो भन्ने हुँदैन । जसले यस बारे छुट्याउँछ, उसको सोच सानो हो । जस्तो काम गरे पनि इमान्दारी पुर्वक गर्नु पर्छ । यो काम मात्र गर्छु भन्नेले कहिले सन्तुष्टि प्राप्त गर्न सकिँदैन। कसैले देख्ला कि, ईज्जत जाला कि, भन्नेले आफु भित्रको सत्यलाई बुझ्न सकेको हुन्न । बाबु आमाले आफुलाई जति दुःख भए पनि सन्तानको उन्नति प्रगति होस् भनेर दुःख गरिरहेका हुन्छन् । भै नभई सन्तानको आवश्यकता पुरा गर्छन् ।
कति पढेको छौ ? उसको जवाफ थियो, सिभिल ईन्जिनियरिङ्ग भर्खर उत्रीर्ण भएको छु । के तिमी यो कम्पनीमा काम गर्छौ ? अचम्म मान्दै उसले भन्यो, हुन्छ नि, अन्तरवार्ताको लागि बोलाउनुहोस् । पर्दैन अन्तरवार्ता तिमी पास भै सक्यौ । बरु भन, तिमी माथि आफिसमा काम गर्ने तिम्रो बाबा गार्ड, तिमीलाई कुनै अफ्ठेरो त हुन्न ?
उसले भन्यो, विदेशमा गएर जे सुकै काम गर्न नहिच्किचाउने हाम्रो समाज । उता गरेको काम लुकाएर यहाँ फुर्ती गर्नेहरु छन् । आफ्नै देशमा त्यही काम गरे ईज्जत जाने भन्ने समाजलाई मेरो बुवा एक उदहरण हुनुहुन्छ । यही गार्डको नोकरी गरेर आज मलाई यो काविल बनाउनु भयो । मेरो हर आवश्यकताहरु पुरा गर्नु भयो । गर्वका साथ सबै कर्मचारी साथीहरुलाई मेरो बाबा चिनाएर मात्र काम सुरु गर्नेछु ।