कस्तो राम्रो सपना !

कृष्ण

विजय कक्षा दुईको चकचके केटो हो । ऊ आफ्नो सामानको हेरविचार गर्दैन । ऊ लुगा पनि जथाभाबी फाल्छ । ऊ किताब पनि भुइँमा जथाभाबी फाल्छ । आज पनि विद्यालयबाट फर्केपछि उसले किताब फ्यात्त फाल्यो अनि खेल्न गयो । ऊ खेलेर धूलैधूलो भएर घर फर्क्यो । ऊ अबेला घर फर्क्यो । ऊ सरासर आफ्ना कोठामा गयो । उसका खुट्टाभरि धूलैधूलो थियो । विजयले अघि भुइँमा फालेको किताब कुल्च्यो।
विजयले मनमनै भन्यो “ओहो ! के हो यो ?
हत्तेरी ! किताब पो रहेछ ! किताबको गाता पनि दोब्रियो।
कस्तो नराम्रो, छिः !” उसले किताबलाई ढोग्यो।
बेलुका भात खाएर ऊ सुत्यो । सुत्नासाथ ऊ भुसुक्क निदायो । विजयले सपना देख्यो।
विजय विद्यालय गइरहेको थियो । उसले बाटामा मानिसहरूको भीड देख्यो । केको भीड रहेछ, हेर्नुपर्यो भनेर विजयले विचार गर्यो । अनि ऊ पनि त्यस भीडमा पस्यो।
भीडको बीचमा एउटा वस्तु रोइरहेको रहेछ । त्यो वस्तुलाई देखेर एउटा मानिसले भनिरहेको थियो “ओहो ! बिचरा! घाइते भएको रहेछ ! हेर त, जीउभरि धूलैधूलो पनि छ । कसले यस्तो गरेको होला हगि ?”
भीडमा बसेको अर्को मानिसले भन्यो- “उसको मालिकले उसलाई जथाभाबी फाल्यो रे । अनि कुल्च्यो रे । कस्तो खराब मानिस रहेछ !” सबै मानिसहरूले भने-“कस्तो खराब मानिस रहेछ !”
एक जना मानिसले त्यो वस्तुको नजिकै गएर सोध्यो- “ए भाइ ! तिम्रो मालिक को हो ? ऊ कहाँ छ ?”
त्यो वस्तुले विजयतिर फर्केर भन्यो- “ऊ त्यो मानिस मेरो मालिक हो ।” भीडका सबैले विजयतिर हेरे । विजयलाई अचम्म लाग्यो।
“म ? किन ? मैले केही पनि गरेको छैन ।” विजयलाई डर लाग्यो । त्यो वस्तुले रुँदै भन्यो-“केही पनि गरेको छैन रे ? मलाई हेर त, मलाई तिमीले नै यस्तो गरेका हौ ।”
त्यो वस्तु अरू केही होइन । विजयको किताब नै थियो । उसको किताब कच्याककुचुक भएको थियो । उसको किताब च्यातिएको थियो । मानिसहरू ऊसँग रिसाए- “यो केटो त खराब रहेछ ! फोहोरी रहेछ ! यसलाई पिट्नुपर्छ ।”
विजयलाई ज्यादै डर लाग्यो । ऊ डरले भाग्न लाग्यो । मानिसहरू पनि उसको पछिपछि दौडे । उसलाई लखेट्न लागे। उसलाई धेरै डर लाग्यो । ऊ डरले करायो – “ए बा ! ए आमा !
विजय झल्याँस्स बिउँझ्यो । उसले सपनाका सबै कुरा सम्झ्‌यो । आफूले किताबलाई जथाभाबी फाल्ने गरेको पनि सम्झ्यो।
“म त खराब मानिस पो रहेछु ।” विजयले मनमनै भन्यो- “अबदेखि म किताबलाई जथाभाबी फाल्दिन । किताबलाई माया गर्छु । किताबको जतन गर्छु ।”
भोलिपल्ट बिहान विजय भात खाएर फटाफट विद्यालय गयो । सपनामा देखेको जस्तो भीड बाटामा थिएन । ऊ विद्यालय पुग्नासाथ गुरुआमाको कोठामा गयो । अनि उहाँलाई भेट्यो।
विजय:”नमस्ते गुरुआमा !
गुरुआमा:”नमस्ते ! विजय, तिमी आज त चाँडै नै विद्यालयमा आएछौ नि । झोला पनि बोकेछौ ।”
विजय – “अबदेखि म सधैं चाँडै आउँछु । किताब टाँस्ने कुरा छ गुरुआमा ?”
मिस “किन र ?”
विजय -“मेरो किताबको पाना टाँस्न गुरुआमा । मेरो किताबको गाता च्यातियो । किताब पनि कच्याककुचुक भएको छ ।”
विजयले राती देखेको सपना गुरुआमालाई सुनायो । गुरुआमा “आहा ! तिमीले कति राम्रो सपना देखेछौ !”विजय: “अब म किताबको जतन गर्छु । म कहिल्यै किताब फाल्दिनँ । म किताबलाई राम्रोसँग झोलामा राख्छु । च्यातियो भने टाँसिहाल्छु ।”
गुरुआमा: “स्याबास ! तिमी धेरै असल छौ । किताब-कापी फाल्नु हुँदैन । किताबकापी च्यात्नु पनि हुँदैन। साथीहरूलाई पनि भन है ? ल लेऊ टाँस्ने कुरा।”
विजय टाँस्ने कुरा लिएर सरासर आफ्नो कक्षाकोठातिर गयो । उसले आफ्ना किताबका पानाहरू टाँस्यो।