घन्टी

नन्दलाल आचार्य

“अब त त्यहाँ सुत्केरी सन्नाटा मात्रै छ नि !” ओजस्वीले काँधमा किताबको झोला झुन्ड्याएर स्कुल जान तरखर गरेको देख्दा बुबाले भने ।
“किन ? सबै बिरामी परेका होलान् ?” ओजस्वीका सचेत आँखामा पनि नैराश्यता छायो ।
उत्तर दिनु पर्ने हो तर मौन भइदिए बुबा । चिया सुरुपसुरुप पार्दै बाहिरको झ्यालबाट टोलतिर हेरे- यतिबेला पहिले यहाँ घन्टी बज्थ्यो, बालबालिकाको हर्षोल्लास सुनिन्थ्यो।
“शिक्षकहरू शहर गएका छन् रे शैक्षिक आन्दोलन गर्न ।” आमाले भान्साबाटै सुनाइन् ।
“आन्दोलन ?” ओजस्वी चकित भइन्, “विद्यालयमा पढाउने शिक्षकहरू सडकमा पढ्न जान्छन् त ?”
“पढ्न होइन नानी !” बुबाले नम्र स्वरमा भने, “इज्जतका साथ नीतिनियममा रहेर शैक्षिक क्रियाकलाप गर्ने वातावरणका लागि हिँडेका हुन् ।”
ओजस्वी भान्सातिर दौडेर गइन् र पुरानो झोला निकालिन् । त्यसमा ढुसी लागेको एउटा पुरानो पुस्तक राख्दै भनिन्, “उसो भए म पनि आन्दोलनमा जान्छु ।”
“किन ?” आमाले अचम्म मानिन्।
“विद्यालयको घन्टी फेरि बजोस् भनेर । मलाई त्यो घन्टी एकदम मन पर्छ, आमा ।”
एकछिन सबै जना चुप लागे । बुवाले टोलाउने शैलीमा भने, “अचेल स्कुलको घन्टी होइन, चेतावनीको साइरन मात्रै सुनिन्छ छोरी ।”