चरीको वियोग

मातृ औंसी विशेष

राजन् कार्की
धरान सुनसरी

“रामरी बस ल !”
माउले बचेरालाई सुम्सुम्याउँदै भनी।
“आमा ! तपाईँ कता जाने हो र ?” बचेराले सशंकित हुँदै भन्यो।
“म तिमीहरूलाई खानेकुरा खोज्न परदेश जानलागेको!” माउले मायालु भाकामा बचेरालाई फकाउने प्रयास गरी।
“मिठो मिठो खानेकुरा ल्याउनु है आमा!” अर्को वचेराले आग्रह गर्यो।
“हुन्छ बावु हुन्छ ! परदेश गएर मिठो मिठो खानेकुरा लिएर आउँछु ल !” माउले बचेरालाई ढाडस दिँदै भनी।
“अनि कैले आउँछ्यौ आमा?” बचेराले द्रवित हुँदै जिज्ञासा राख्यो!
“म काफल पाकेपछि काफल लिएर आउँछु अनि खानुपर्छ ल !” माउले फकाउने भाकामा जबाफ दिई । मिठो खानपाउने आशामा मुख मिठ्याउँदै बचेरा भुसुक्क निदाए।
बिउँझदा आमा छेउमा नदेख्दा बिचरा बचेरा छटपटाउन थाले । उनीहरुलाई सपना झैं लाग्यो।
वन भरी काफल पाकीसकेको थियो, तर आमाको अत्तो पत्तो थिएन।
मातृ वियोगमा वनको कुना कुना भौँतारिए, आमा कतै नभेटिँदा रूँदै अलाप्न थाले- “आमा! काफल पाक्यो!!”