चिन्तन

सुनिता निरौला पौडेल
राधे राधे, भक्तपुर
हाल:अष्ट्रेलिया,क्यानवेरा

“बा ! म ठूलो भएपछि विदेश जान्छु है ।” छोराले प्रश्न फ्याँक्यो ।
‘हुन्छ छोरा तिम्रो बिचार।’ अलि भावुक हुँदै उहाँले उत्तर दिनुभयो।
बिहान सुर्योदय भएदेखि नअस्ताउन्जेलसम्म बा घरको काममा व्यस्त हुनुहुन्थ्यो। आँफुले सक्ने सबै कामहरू बालाई सघाउने गर्थ्यो ऊ।
अनिस सानै थियो तर बाको हरेक भावनाहरू बुझ्थ्यो। बाले बिहानदेखि बेलुकासम्म काम गरेको देखेर उसलाई मैले नि केही गर्नुपर्छ भन्ने बिचार आयो।
“म विदेशमा गएँ भने तपाईँको हेरचाह कस्ले गर्छ त ? पुनः बालाई आफ्नो कुरा राख्यो।
“म आफ्नो हेरचाह आफैँ गरिहाल्छु नि छोरा।”
“तेतिबेला तपाईँ बुढो हुनुभएको हुन्छ अनि!”
“के भयो त छोरा, म बुढो भएपछि भगवान्को घर जान्छु ।” उहाँले खुइय्या गर्दै गहिरो बिचारमा सोच्दै हुनुहुन्थ्यो।
“बा ! ……..”
“हजुर छोरा,”
“उसो भए ,म विदेश जान्न है ।”