जरन

डा. कुसुमाकर शर्मा गौतम

“ल ! खाना तयार भयो।”
दशैँको टीका थाप्न गाउँ पुगेको छोरा र श्रीमानलई खाना खान बोलाउनुभयो त्रिभुवनचन्द्रकी आमाले।
‘आहा ! जरन धानको भात खान पाइने भयो धेरै दिनपछि ।’ मनमनै खुसी भए त्रिभुवनचन्द्र । खुसी पनि किन नहुन ? गैरी खेतको जरन धानले उनलाई नाम दिएको छ । काम दिएको छ । विशेषज्ञ बनेर उनले विश्वलाई जरन धान चिनाए।
बुबासँग खाना खान बसे उनी । सधैँ जरन धानको भातमा जिब्रो बसेको त्रिभुवनचन्द्र पहिलो गासमै कराए, “यो त जरन धानको भात हैन त ! दिउँसो घर भित्र छिर्दा धनसार छोएको थिएँ । भरि थियो धानले । यो के गरेको आमा ?” पुलुक्क त्रिभुवनचन्द्रलाई हेर्दै बुबाले भन्नुभयो, “तिमीले असार पन्ध्र मनाउने भनेर कार्यक्रम बनायौ । तर त्यो कार्यक्रममा सहभागी हुनु अघि शहर फर्किहाल्यौ । तिमीले अह्राएका युवाहरूले हाम्रो गैरीखेतमा राखेको जरन धानको बिउ काटेर कार्यक्रममा आएका सबैलाई माला लगाइदिएछन् । बीऊ नै नभए पछि के धान रोपाई भयो र ?”
“अनि के खुवाउनु भयो त आज यस्तो ? छ्या !” त्रिभुवनचन्द्रको रिस मरेको थिएन ।
“खेत खाली राख्न भएन । मकै रोपियो । त्यही मकैको च्याँख्लाको भात हो ।” आमाले कुरो टुङ्ग्याउनु भयो ।