“तिमी र म”

रमेश सुबेदी

मैले ठेटना खाँदै गर्दा,
तिमी बरण्डामा चरालाई चारा हाल्दै देख्छु।
तिमी मखमलको चोली र फाईवरको सारीमा सजिँदा,
म आमाले बुन्देको स्विटरमा ढाकर बोकी रहेको हुन्छु।
तिमी महलको सजावट भएको आधुनिक सिलिङ्ग हेर्दै सुकला हुँदा,
म आकशको छाना मुनी तारा पुञ्ज हेर्दै सुत्छु।

आखिर के नै फरक भो त,
तिम्रो महल भए पनि मैले सडकले टारेकै छु।
तिमीले ब्राण्डेड पोषाकले शरिर ढाकेपनि,
मैले थोत्रोले भए पनि लाज छोपेकै छु।
होला,
मेरोमा ठ्रवास्स गनाउला।
पैसै पैसामा तिमी रमाउँदा,
म सडक पेटीमै रमाउँला।

तिमी आकाशको जुन बन्दै गर्दा,
म धर्तिको धुलो बनौँला
गन्तब्यको खोजी गर्दा तिमी महाजन बने,
म सडकको भिखारी बन्दै हिँडौला ।