बालापन

बिन्दु पौड्याल वस्ती
भरतपुर -२, चितवन

“कस्तो धर्म संकट मलाई ? ” आमा मतिसराले भनिन्।
दाल र घरकै सागसब्जी तरकारीका रूपमा पकाउँथिन्। साना केटाकेटी र बृद्ध सासूससुरालाई खाना खुवाएर आफूहरू खाने गर्थिन्। सबैले खाना खाएर उठिसक्थे। तर माधुरी भात खेलाउँदै बसिरहन्थी।
“के भो तँलाई ? किन खाना नखाएकी ?” मतिसाराले छोरी माधुरीलाई सोधिन्।
माधुरी न बोल्छे न त खाना नै खान्छे। केवल थालमा भात लिएर घन्टौँसम्म बस्ने गर्छे।
आमा छोरीको चर्तिकला देखेर दिक्क हुन्थिन्। नहुनु पनि कसरी ? धेरै केटाकेटी, त्यही माथि बृद्ध भएका सासूससुरा।
दुहुनुको नाममा एक हाते बकेर्नो भैँसी; दुई माना जति दुध दिन्छ । त्यही पनि एक छाके भएको पनि दुई महिना भइसकेको छ।
“सासूससुरालाई एक तुर्को दूध नदिऊँ त पापै लाग्ला भन्ने डर । यता सेतो पानी नै भए पनि यसलाई नभई नहुने। दाल तरकारीसित एकसितो पनि चेप्दिन। कसरी प्राण धान्ने होला यसको ?”
माधुरीले नदेख्ने गरी उनले भदालोमा थोरै पानी मिसाएर तताइन् र माधुरीको थालमा राखिदिइन्। उसले मख्ख परेर भात खाई । यस्तै थियो माधुरीको बालापनका दिनहरू। त्यहाँ दूधले धर्म छोडेन । त्यसैले दूधको रङ त सेतै थियो तर स्वाद थिएन।