“भानुको सम्झना”

अम्बिका धिताल
भक्तपुर

तनहुँ माटो चुँदी र रम्घा पवित्र आँगन
आचार्य वंश धन्य नि भयो पायौ नि जीवन
हजुरबा बाट संस्कृत सिक्यौ पढेर चण्डी त
संस्कार अनि ज्ञानको ज्योति छरेर पण्डित।

घाँसीको कुरा सुनेर मन ब्यूँझाए भानुले
नेपाली भाषा पुर्याई सारा चम्काए भानुले
चुँदीको चिसो पानीमा रुझ्दै हुर्कियौ गाउँमा
नेपाली भाषा साहित्यलाई पुर्यायौ ठाउँमा।

नेपाली कला साहित्यका तिमी हे सच्चा पुजारी
शब्दको बास्ना फिँजाई दियौ भरेर भकारी
टुक्रेका भाषा अनेक थरी समेटी एकैमा
उज्यालो छर्यौ हिमाल पहाड तराई भेगैमा।

यो रामायण नेपाली भाषा उल्था नि गरायौ
मधुर लय पहाडी पाखा डाँडामा पर्यायौ
साहित्यबाटै मुलुक जोड्ने महान् छ सार्थक
भैदियो आज नेपाली भाषा विश्वमै उत्कृष्ट।

घाँसीको कुरा मनमा बिझ्दा जागायौ चेतना
तत्कालै फुट्यो काव्यको मूल मेटायौ वेदना
सङ्घर्ष बिच रच्यौ है कति कालजयी सिर्जना
गन्धर्व अझै गाउँछन् गीत मेटाई तिर्सना।

नेपाली भाषा साहित्यलाई भरेथ्यौ रङ्गले
मोतीले छापे तिम्रा ती कृति अपूर्व ढङ्गले
मोतीको साथ पाएर तिमी विश्वमा चम्कियौ
खडेरी पर्दा कलाको यहाँ भाषाले छम्कियो।

हाम्रो यो बोली हाम्रो यो भाषा तिम्रो है देन हो
सम्झन्छ आज नेपाली सारा पाएर चैन यो
हिमाल ,पहाड तराई खोँच गाउँछ गीत नै
भानुको नाम बोकेर बस्छ लाएर प्रीत नै।

भाषाकै निम्ति जीवन तिमीले दियौ नि आहुति
बन्यौ नि तिमी आफ्नै यो देशमा राष्ट्रिय विभूति
आदिकविको उपमा आहा! पहिरी शिरमा
मुटुमा राख्छौँ श्रद्धाको फूल चढाई शिरमा।