सरिता पराजुली
चन्द्रागिरि-१५,काठमाडाैं
दाैरा सुर्वाल बिर्खे टाेपी
पहिरन राम्राे
भानु तिमी नेपालीका
आदि कवि हाम्राे।
हँसिला र रसिला थ्याै
ठट्टा पनि गर्ने
परिस्थिति बुझिकन
कविता त्याे काेर्ने ।
कान्तिपुर नगरीकाे
कविता नि काेर्याै
चपला र अवलाकाे
दिनचर्या हेर्याै ।
दन्तबजान सुनिकन
बधु शिक्षा लेख्याै
गजाधरकी आमालाई
कवितामा देख्याै।
लामखुट्टे र उपियाँकाे
बयान नै गरी
कुमारीचाेक कमाण्डरलाई
दियाै दनक फेरि।
थालभरि भुटेका ती
मकैलाई हेरी
मुला माेही मुङ्ग्रे केरा
सम्झी हाल्याै फेरि।
छाेराकाे त्याे उपनयन
संस्कार गर्न जान
भन्दै डिठ्ठा विचारीकाे
गर्याै तिमी मान ।
घाँसीका ती अर्तीलाई
शिराेधार्यगरी
नाम राख्ने अठाेट गर्याै
भाषा सेवा गरी।
रामका थ्याै भक्त तिमी
रामायण लेख्याै
समाजमा रामका गाथा
भन्नु पर्ने देख्याै।
काेटी काेटी नमन छ
तिमीलाई राम्राे
भाषाका हाै अमर गायक
श्रध्दाञ्जली हाम्राे ।
विपद्का कारण अभिभावक गुमाएका, परिवारबाट बिछोडिएका तथा असुरक्षित अवस्थामा पुगेका बालबालिकाको संरक्षणलाई राज्यको संस्थागत जिम्मेवारीका…
कृष्णशरण उपाध्याय पौडेल हामी जन्मनु पूर्व छल्छल थिए, सारा नदी का जल हाम्रो मृत्यु पछाडि…