लौरो

अन्जु शर्मा
रातोपुल

उ गमक्क गम्कियो।
चम्किलो सूर्य हेर्दै मुसुक्क मुस्कायो।
अनि ठमठम गरेर अगाडि बढ्यो।
रूख जताततै काटिएर गम्भीर घाइते अवस्थामा थियो । अन्तिम श्वास लिदै ” बाबु !तिमी यति धेरै खुशी भएर कता हिड्यौ ?” लौरोलाई प्रश्न गर्यो।
“बाबा! आजकाल मेरो महत्त्वमा बृद्धि भएको छ । यी मान्छेहरूको कम्जोर जीवन शैली ,प्रशोधित खानपिन र गलत विचारका कारण चाडै बृद्ध हुँदैछन्। फलस्वरूप म यिनीहरूको साहारा बनेको छु । मान्छे पछिपछि म अघिअघि।हा..हा..।” बाबु ! म बाँचे भने पो तिमी हाँस्न पाउछौ। मेरो अस्तित्वमा मान्छे धावा बोल्दै छ। ऐया!..। करर ड्याम्म।रूखले अन्तिम श्वास फेर्यो।