‘सम्प्रदाय’

धनसिंह विश्व
गेजिङ प० सिक्किम

“नानी बाबु! कस्का छोरा हौ ? नाम के हो ?”  दस बार बर्षका बालक एक्लै मन्दिरमा पूजा गर्नु आएको देखेर पुजारीले अचम्म मान्दै सोधे।
बालकले हाँस्दै भन्यो “बाजे म मोमद फिरोजको छोरा हूँ। मोमद हरुन हो मेरो नाम।”
पुजारी अचम्म मान्दै फेरी भन्छन् “अनि यहाँ ? कहाँ हिँडेको ? हातमा फूल अछेता धुप पनि बोकेका छौ त ?” बाजे! भोलि देखि हाम्रो बार्षिक परीक्षा छ । त्यसैले पूजा गरौँ भनेर आएको। बरु भन्नुहोस् न, सरस्वती माता कहाँ हुनुहुन्छ? बालकले हतोत्साहित हुँदै भन्यो।
“अनि तिमी गलत ठाउँमा आयौ नी त बाबु । तिमी त मज्जित जानुपर्थ्यो। अल्लाहलाई पुज्नु पर्नेथ्यो। बाटो बिर्सेउ कि? कसो ?” पुजारीले ठट्टा मुद्रामा हाँस्दै भने।
“किन? तपाईँको भगवान हाम्रो भगवान भन्दा सानो हो ? तपाईँको भगवानले मलाई परीक्षामा सफल बनाउँन सक्नु हुन्न र ?” बालकले जिज्ञासा राख्दै भन्यो।
त्यसो होइन! तर.. तिमीहरू मुस्लिम हौ र हामी हिन्दू। तिमीहरू मुस्लिमको लागि मज्जित छ र हाम्रो मन्दिर हो। स्पष्टीकरण दिँदै भने।
“भगवान त सबैको एउटै होइन र ? त्यही भगवानले त हामी सबैलाई बनाएका हुन्। ए! भनेपछि अहिले मन्दिरमा के भगवान छैनन् ?” फेरी प्रस्न गर्यो।
पुजारी केही झर्को माने झैं गरी भने, “होइन! तिम्रो र हाम्रो जात, धर्म, संस्कार, संस्कृति केही पनि मिल्दैन बाबु। बरु तिमी मज्जित नै जाउ। त्यही ठिक छ तिमीलाई।”
बालकले भने “होइन बाजे! कसरी मिल्दैन र ? पोहोर गाड़ी दुर्घटनामा पर्दा मेरो अब्बुले दिएको रगत तपाईँसित मिल्यो त, होइन ?”