जेठी

मनोहर पोखरेल
राजविराज-६ सप्तरी हाल :विराटनगर-११

घरमा ठूलोबडो मानिस थिएनन् । विद्यालयको परीक्षा सकेर घर आएका तीन दिदीबहिनी औधी खुशी थिए । “परीक्षा जस्तोसुकै भएपनि सकिएको खुशी बेग्लै हुन्छ है ।” केही दिन पुस्तक छुनु नपर्ने र सवेरै उठनु नपर्ने खुशी जाहेर गर्दै थिइन् आयुष्का।
“हुन त हो, तर परीक्षाको परिणाम आएको दिन बुबाआमा खुशी हुनुपर्छ नि ।” अर्चना ठूली भएर टोपलिन् । परीक्षा सकिएकाले उनीहरु रमाई रमाई खेलिरहेका थिए । घरी टिभी खोलेर हेर्थे, घरी गीत गाएर नाच्थे । कुनै बेला मोबाइलमा गेम खेल्थे । बहिनीहरुले भोक लाग्यो भने पछि अर्चना भान्सामा पसिन् । आयुष्का र अस्मिताले कोठाको दराज खोले । अलबम निकालेर तानातान गर्दै हेर्न थाले।
“हेर त ठूली दिदीको जन्मदिनको तस्बिर ।” अस्मिताले अर्चनाको तस्बिर देखाउँदै थिइन्।
“हो त नि, कति धेरै उपहारहरुको बीचमा दिदी, अनी सजावट पनि कति राम्रो ।” आयुष्काले थपिन् । “यी हेर, दिदी जन्मदाको तस्बिर, बामे सर्दाको, उभिन खोज्दाको, हिंडेको तस्बिर।”
फेरि आयुष्काले थपिन –“यहाँ पछिल्तिर हेर न । नुहाएको, खेलेको, खाएको, हाँसेको, विद्यालय गएको तस्बिर पनि छन् ।” चटपटे बनाउँदै गरेकी अर्चना बहिनीहरुको कुराले मख्ख परेकी थिइन्।
वास्तवमा पहिलो सन्तान अर्चनाको अनेक भाव भंगिमाको तस्बिर थियो अलबममा । त्यो देखेर निन्याउरो अनुहार लगाउँदै अस्मिताले भनिन्–“हाम्रो त कति थोरै, अझ मेरो त झनै कम छ ।”
त्यसपछि माहिली आयुष्काले भनिन् –“दिदी जेठी हो नि त !”