महेन्द्र मोक्तान ,
गैरीबास, कालेबुङ
“आमा! आमा!! मलाई दश रूपियाँ दिनुस् न”
स्कूल जान अघि छोराले भन्यो।
“के को लागि बाबु पैसा? बेकारको खर्च गर्नु राम्रो होइन।”
आमाले सम्झाइन्।
शिर निहुराएर उसले भन्यो-“हिजो मेरै कारणले साथीको ‘इरेजर’ हराको छ। आज किनिदिन्छु भनेर वचन दिएको छु।”
कुरा सुनेर उनी राँको भइन्-“लापरवाही कहिका! अरूको समान किन हराइदिनु पर्यो? आफू चाहिँ बजारको थोग मूल्यमा मोलतोल गरेर दश-बीस रूपियाँ बचाएर ल्याउँछु ! यस्तो बेहोसीपनाले कसरी हुन्छ?”
डराई डराई छोराले भन्यो-“अनि हिजो साँझ रेस्टुरेन्टमा खाना खाँदा बेरालाई एक सय रूपियाँ ‘टिप्स’ दिनुभयो त !”
तुलसीराम खरेल बिर्तामोड झापा नयाँ सरकारले आइतबार छुट्टी गराएको थियो। नयाँ शैक्षिक सत्रमा आइतबार विद्यालय…
घनश्याम रेग्मी नानीहरू चित्र बनाउँदै थिए धर्सा खिची रङ्ग लगाउँदै थिए उत्साहका हार्दिक रङ्ग घोलिए…
अम्बिका धिताल भक्तपुर "बुबा, योगले साँच्चै जीवन बदल्छ ?" छोराले बिहानको सुनौलो घाममा आँखा चिम्लिरहेका…
योग दिवसका अवसरमा मुकुन्द शर्मा कार्यमा कुशल बन्नुपर्दछ जिन्दगी सरल चुन्नुपर्दछ वृद्ध बालक तथा युवाजन…