“ल्याए है, उँभौली”

युगल बसेल
सन्धिखर्क तुम्कोट

टुकुर टुकुर टुकुर टुकुर मेरो आँगनैमा
हिँड्छन् बाबु मिठो हाँसो सँगाली ओठैमा।

बुबु, माम,चिची,पापा यिनको भाषा बोली
कस्तो फूल  फक्रिएला यो कोपिला भोलि ?

यी आँखामा कस्ता होलान् सपना सुनौला ?
यिनका पाइला हिँड्ने बाटा कहाँ खन्ने होला ?

सुनको खानी भेटिन्छ कि हिराको भण्डार ?
कसले कस्तो फड्को मार्छ, कसलाई थाहा छ र ?

यो जिब्रोले कस्तो देला खबर, सन्देश ?
यी औँलाले कस्तो रङमा रङ्गाउलान् देश ?

सानो मगजले बुन्ला ठूला तानाबाना
पौरखीलाई कहाँ छेक्न आउँछ र सिमाना ?

सलाम थापे, तारिफ थापे, भरे आफ्नो झोली
मुलुकको सान-मानमा ल्याए है, उँभौली।