“वर्षा”

बासुदेव पाण्डे

मोती हुन् वा जलकणहरू जिस्किई हाम फाले
वीणा पानीसित प्रकृतिका बोटमा बज्न थाले ।
ओभानामा सलिल गहना राखिए बाछिटाका
पानी पर्दा अनुपम छटा, दृश्य जन्मे मजाका।।

आयो मानूँ गगन धरती जित्न, सत्ता हडप्न
पानी ल्यायो अमृतसरिको सिर्जना शक्ति थप्न ।
पृथ्वी बारी कृषक नभ हो मेघलाई पठाई
बेला- बेला जल तल खसी गर्छ सारा सिँचाइ ।।

प्यासी देखे तल जमिनमा पर्न थाले खडेरी
वर्षा गर्ने जल घनघटा छैन उस्तो अटेरी ।
बालीनाली जमिन बिरुवा जीव सन्तान ठान्छ
माली हो झैँ घन गगनको वृष्टिले सृष्टि धान्छ ।।

राखेजस्तै प्रकृति सुषमा चित्र कोरी थपक्क
मोतीरूपी जलकण खसे भूमिमा तप्पतप्प ।
फोका मानूँ कुसुम जलका फुल्दछन् यत्रतत्र
सत्ता धर्ती गगन-तक नै वृष्टिको एकछत्र ।।

हुन्छन् आफ्ना नियम यसका चाहिए पाइँदैन
बर्खा लागे जलमय धरा पाइए चाहिँदैन ।
पानी जम्मा कति सगरमा हुन्छ के जानिँदैन
रोके पानी गगन घनले सृष्टि नै धानिँदैन ।।