सन्तानलाई सम्पत्ती कि संस्कार ?

उषा गुरुङ्ग

एउटा चोरलाई फाँसीको सजाय दिन उभ्याइएको बखत उसलाई अन्तिम प्रश्न सोधियो – “तँलाई अबको आधा घन्टापछि मृत्यु दण्ड दिइन्छ , ल भन् तेरो अन्तिम इच्छा के छ ?”
चोर -” मलाई मेरो आमालाई भेट्ने इच्छा छ ” भने।
उसको आमालाई झिकाइयो।
आमालाई देखेर छोरो रूँदै अँगालोमा बेरिएर भन्यो – ” आमा मलाई एक झापट मेरो गालामा हान्नुस्। “आमाले कसरी हान्न सक्थिन् त्यस बेला। त्यसपछि छोरोले आमाको हात च्याप्प समातेर आफ्नो गालामा चढकन लगायो , रूँदै रूँदै आमालाई चोरले भन्यो – ” आमा यही हात त्यसबेला जुन बखत मैले छिमेकी साँइला दाइको खेतबाट घाँस चोरेर ल्याए , उसको छोराको कापी पेन्सिल चोरी गरेँ , मलाई स्याबासीको ठाउँमा गालामा चढकन हान्नु भएको भए सायद आज म चोर बन्दिन थेँ । मैले सामान चोरदै ल्याउँदा आमा हजुरले दिएको स्याबासीले म आज मर्दैछु । यो मृत्युको कारणको पूर्ण जिम्मेवार म होइन आमा हजुर नै हो ।”
यति भनेको सुनेर आमा रोएर मुर्छित भइ लडिन् । छोरो मृत्युको काखमा।
हरेक सन्तानको प्रथम गुरु उसको जन्म दिने आमा हुन् । त्यसैले आमाले आफ्नो सन्तानलाई प्रत्येक पल सही शिक्षा दिनु जरूरी छ । सम्पत्ती त नष्ट भएर जान्छ तर संस्कार जीवन पर्यन्त रहने चिज हो ।