महेन्द्र नेउपाने
लोकन्थली, भक्तपुर
“आउ, म नजिक आऊँ।” मैले मेरी चार बर्षिया नातिनीलाई बोलाएँ।
“नाई” उ हातमा गुडिया लिएर बोलिन्।
“म तिमीलाई काखमा राख्छु।” मैले माया देखाएँ।
“नाईँ !” उसले फेरि इन्कार गरिन्।
“म तिमीलाई फूल दिन्छु” मैले सौन्दर्य र बास्नाले लोभ्याउन खोजेँ।
” नाईँ !” उनले स्वीकार गरिनन्।
“म तिमीलाई कथा सुनाउँछु ।”
“नाईँ !” मेरो ज्ञानले उनलाई आकर्षण गरेन।
“म तिमीलाई मोवाइल दिन्छु।”
उनी खुरुरू दौडेर आएर मेरो काखमा बसिन्।
घनश्याम रेग्मी "कहिल्यै बिरामी पर्नु भएको छ ?" कसैले प्रश्न गर्यो भने म लगायत…
शम्भु ढकाल सूर्याेदय न पा १२ आठघरे,इलाम "के गर्दै हुनुहुन्छ आमा ?" साँझपख छाेरीले फाेनमा…
शोभा कोइराला वसन्तकी सुन्दर पुष्प नारी लज्जा भएकी पनि दिव्य नारी नारी बिनाको घर नै…
सुरेशकुमार पाण्डे दाङ घोराही १८ "ओहो बालकले के काम गर्छ ?"- डाक्टर पुनितले रामेको हात…
गणेश आत्रेय मदनपोखरा,पाल्पा हाम्रो नाति छ हेर; अल्छी छैन ल हेर। प्रातः काल सबेर; उठ्छ…