“सोच”

मिना चुँडाल

जहिले पनि म एउटै रहेँ
हेर्ने नजरहरू बदलिँदै गए…
कसैका लागि अमृत झैँ भए
कसैका लागि तितेकरेला भए
कसैका लागि हाँसोको कारण भए
कसैका लागि प्रेरणाको श्रोत बनेँ
कसैका लागि पीडाको स्रोत भएँ।

कसैले ‘साथी’ भनेर अंगालो हाल्यो,
कोहि छायाँ देख्दा पनि डरायो।
कसैका लागि एकदम नौनी घ्यु भएँ,
कसैका लागि जलनको पात्र भएँ।

म त म नै थिएँ, बदलिएको थिइन,
तर बुझ्ने दिमाग र हेर्ने आँखा हराएर गए।
कसैले मेरा शब्दमा आशाहरु भेटे,
कसैले त्यही शब्दलाई अपमान सोचे।
जीवन यस्तै रहेछ,
तर जहिले पनि म एउटै रहेँ।