केही प्रेरणादायिक कुराहरु

देवीलाल पाण्डे

बुबासँग डराउने छोरा पौरखी बन्छ, आमासँग डराउने छोरी संस्कारी बन्छे, गुरुसँग डराउने शिष्य विद्वान् बन्छ, समाजसँग डराउने मानिस आदर्श बन्छ।
जीवनको बाटोमा आचरण नै सबैभन्दा ठूलो सम्पत्ति हो। मान्छेको सम्पूर्ण चरित्र उसले पाएको शिक्षा र संस्कारले निर्धारण गर्छ।
बुबासँग डराउनु भनेको उनको क्रोध होइन, उनको माया, कर्तव्य र त्यागको अगाडि आफूलाई संयमित राख्नु हो। त्यही डरले छोरालाई जिम्मेवार, पौरखी र जीवनका कठिनाइहरूसँग लड्न सक्ने बनाउँछ।
आमासँग डराउनु भनेको उनको कठोरता होइन, उनको अनुशासन, संस्कार र ममतापूर्ण शिक्षाको आदर गर्नु हो। यही आदरले छोरीलाई संस्कारी, भद्र र समाजका लागि प्रेरणा बन्ने बनाउँछ।
गुरुसँग डराउनु भनेको उनको दण्ड होइन, उनको ज्ञान र मार्गदर्शनप्रतिको श्रद्धा हो। यही श्रद्धाले शिष्यलाई विद्वान्, विवेकी र सत्यको बाटोमा हिँड्न सक्षम बनाउँछ।
समाजसँग डराउनु भनेको भीडको दबाब होइन, समाजले हेर्ने दृष्टिकोण, मूल्य र मर्यादाप्रतिको चेतना हो। समाजको मूल्यलाई सम्मान गर्ने मानिस नै आदर्श बन्छ, जसलाई पछ्याउने हजारौं अनुयायी जन्मिन्छन्।
मान्छेको वास्तविक सौन्दर्य उसको अनुहारमा होइन, उसको संस्कारमा हुन्छ।
मान्छेको वास्तविक धन उसको सम्पत्तिमा होइन, उसको इमान र आदर्शमा हुन्छ।
मान्छेको वास्तविक जित अरुलाई हराउँदा होइन, आफूलाई जित्दा हुन्छ।
आफू सही बाटोमा हिँड्दै गर्दा, बुबाको आशिष, आमाको संस्कार, गुरुको ज्ञान र समाजको विश्वास साथमा छ भने जीवन कहिल्यै असफल हुँदैन।
त्यसैले हामी सबैले जीवनमा डर होइन, श्रद्धा र अनुशासनलाई रोज्नुपर्छ। किनकि यही श्रद्धा र अनुशासनले हामीलाई आदर्श मानिस बनाउँछ।