केशवराज अधिकारी
मध्यनेपाल ७ लमजुङ
पिरो भयो ह्वाई ह्वाई
भएँ म त भुतुक्कै।
तर्कारीमा खुर्सानी
नहाल न फिटिक्कै।
जिरे,डल्ले,अकवरी
कोहि लामा लामा छन्।
सानो सानो भए पनि
जिरे रैछ पिरो झन् ।
नसारेनी हुन्थ्यो बरु
खुर्सानीका बिरुवा।
कि त फल्दै नफले
हुन्थ्यो यस्ता पिरुवा।
कतै तिते करेला
कतै पिरो खुर्सानी।
मलाई मनै पर्दैन
नपकाए हुन्थ्यो नि।
अलि अलि पिरो त
खाऊ भन्छिन् आमाले।
अझै पिरो हरियो
टोक्नुहुन्छ बाबाले।
अमिलो र टर्रो,तितो,
पिरो खानु पर्छ रे।
पछि पछि बानी हुन्छ
भन्छन् दाई दिदीले।
खानै पर्छ भने त
खाओ तिमी सबैले।
पछि बिचार गरौँला
खाँदै खान्न म ऐले।
घनश्याम रेग्मी "कहिल्यै बिरामी पर्नु भएको छ ?" कसैले प्रश्न गर्यो भने म लगायत…
शम्भु ढकाल सूर्याेदय न पा १२ आठघरे,इलाम "के गर्दै हुनुहुन्छ आमा ?" साँझपख छाेरीले फाेनमा…
शोभा कोइराला वसन्तकी सुन्दर पुष्प नारी लज्जा भएकी पनि दिव्य नारी नारी बिनाको घर नै…
सुरेशकुमार पाण्डे दाङ घोराही १८ "ओहो बालकले के काम गर्छ ?"- डाक्टर पुनितले रामेको हात…
गणेश आत्रेय मदनपोखरा,पाल्पा हाम्रो नाति छ हेर; अल्छी छैन ल हेर। प्रातः काल सबेर; उठ्छ…