केशवराज अधिकारी
मध्यनेपाल ७ लमजुङ
पिरो भयो ह्वाई ह्वाई
भएँ म त भुतुक्कै।
तर्कारीमा खुर्सानी
नहाल न फिटिक्कै।
जिरे,डल्ले,अकवरी
कोहि लामा लामा छन्।
सानो सानो भए पनि
जिरे रैछ पिरो झन् ।
नसारेनी हुन्थ्यो बरु
खुर्सानीका बिरुवा।
कि त फल्दै नफले
हुन्थ्यो यस्ता पिरुवा।
कतै तिते करेला
कतै पिरो खुर्सानी।
मलाई मनै पर्दैन
नपकाए हुन्थ्यो नि।
अलि अलि पिरो त
खाऊ भन्छिन् आमाले।
अझै पिरो हरियो
टोक्नुहुन्छ बाबाले।
अमिलो र टर्रो,तितो,
पिरो खानु पर्छ रे।
पछि पछि बानी हुन्छ
भन्छन् दाई दिदीले।
खानै पर्छ भने त
खाओ तिमी सबैले।
पछि बिचार गरौँला
खाँदै खान्न म ऐले।
विपद्का कारण अभिभावक गुमाएका, परिवारबाट बिछोडिएका तथा असुरक्षित अवस्थामा पुगेका बालबालिकाको संरक्षणलाई राज्यको संस्थागत जिम्मेवारीका…
कृष्णशरण उपाध्याय पौडेल हामी जन्मनु पूर्व छल्छल थिए, सारा नदी का जल हाम्रो मृत्यु पछाडि…