“चिन्छु म पनि”

पुण्यप्रसाद घिमिरे
बैत्यश्वर-६, दाेलखा

काेपिला छू फक्रेपछि, फूल बनिदिन्छु,
ताते ताते भित्ताे छाेई, म पनि त हिन्छु।

थाेते थाेती नभन ल , पलाउँछन् दाँत,
पिंढीबाट आँगन झर्ने, आउँछ मेराे आँट।

ठूलाे भई बढेपछि, घरका काम छिन्छु,
आमा बाबा सबैलाई, मैले नाना किन्छु।

काेपिला छू फक्रेपछि, फूल बनिदिन्छु,
ताते ताते भित्ताे छाेई, म पनि त हिन्छु।

भविश्यका कर्णधार, सबै बाबु नानी,
परिवार समाजका, बुझ्छु कुराकानी।

जवान हुँदै गएपछि, अभिभारा लिन्छु,
धरतीका सारा कुरा, पढी परी चिन्छु।

काेपिला छू फक्रेपछि, फूल बनिदिन्छु,
ताते ताते भित्ताे छाेई, म पनि त हिन्छु।