पुण्यप्रसाद घिमिरे
बैत्यश्वर-६ दाेलखा
स्कुल जाने हतार, बाकाे माेजा लाएछु,
एउटा जुत्ता दादाकाे, अर्काे आफ्नै पाएछु।
झाेला बाेकी हिंडेकाे, दिदीकाे पाे परेछ,
हाेम वर्क कपी भाइकाे, अचम्मै पाे भएछ।
ढाेकाबाट निस्किएँ म, हाँसे सबै गलल,
किन किन के भएछ, मत परेँ अलमल।
एउटा माेजा छाेटाे रेछ, अर्काे धुँडा सम्मकाे,
सबै कुरा मिलाउँदा त, स्कुल जान ढिला भाे।
म पनि त बदमास हुूँ, सुत्दै बिहान बितेछ,
यताउता सबतिर नै, सामानहरू छरपष्ट,
मेराे जस्ताे उल्लु बानी, नगराैँ ल साथी हाे,
समयकाे ख्याल नगर्दा, आज मलाई लाजै भाे।
घनश्याम रेग्मी "कहिल्यै बिरामी पर्नु भएको छ ?" कसैले प्रश्न गर्यो भने म लगायत…
शम्भु ढकाल सूर्याेदय न पा १२ आठघरे,इलाम "के गर्दै हुनुहुन्छ आमा ?" साँझपख छाेरीले फाेनमा…
शोभा कोइराला वसन्तकी सुन्दर पुष्प नारी लज्जा भएकी पनि दिव्य नारी नारी बिनाको घर नै…
सुरेशकुमार पाण्डे दाङ घोराही १८ "ओहो बालकले के काम गर्छ ?"- डाक्टर पुनितले रामेको हात…
गणेश आत्रेय मदनपोखरा,पाल्पा हाम्रो नाति छ हेर; अल्छी छैन ल हेर। प्रातः काल सबेर; उठ्छ…