श्रावण अफर

माहेश्वरी भट्ट
कञ्चनपुर

“दिदी, यो ‘श्रावण प्रिमियम प्याक’ लिनुस्।”
“के–के छ त्यसमा ?”
“हरियो चुरा, पोते, मेहेन्दी, पूजा–थाल, शिव–स्टिकर, सौभाग्य–धागो… अनि एउटा सानो जलपात्र।””मूल्य?”
“साढे चार हजार।”
युवतीले बिना मोलमोलाइ पैसा तिरिन्।
पसलबाहिर ठूलो ब्यानर फर्फराइरहेको थियो— ‘श्रावण महोत्सव : सौभाग्यमा विशेष छुट !’
त्यही ब्यानरमुनि एउटी वृद्धा बसेकी थिइन्। हातमा पुरानो सिक्काको मुठी।
“बाबु, बेलपत्र छ ?”
“भित्रको सामान किन्नुस्, छुट्टै बेचिँदैन।”
“मलाई बेलपत्र मात्रै चाहिएको…”
“त्यसो भए मन्दिर वरिपरि खोज्नुस्।”
वृद्धा बिस्तारै उठिन्।
पसलभित्र बिल प्रिन्टरले अर्को रसिद उछिट्ट्यायो।
त्यसै बेला पसलको कर्मचारीले झुकेर ब्यानरको एउटा कुनो बाँध्यो। हावाले चुँडिएको हरियो रिबन भुइँमा खस्यो।
वृद्धाले त्यो रिबन उठाइन्।
हातले सुम्सुम्याइन्।
आँखामा लगाइन्।
अनि खाली हात मन्दिरतिर लागिन्।
दुकानदारले रसिदको थुप्रो मिलाउँदै भन्यो— “यसपालि त श्रावणले राम्रै कमाइ दियो।”
बाहिर घण्टी बजिरहेको थियो।
भित्र क्यास मेसिन।
दुवैको आवाज एकैचोटि गुञ्जिरहेको थियो।