सन्तोषको बदमासी

आरोग्य गिरी
अष्ट्रेलिया

सन्तोष एउटा चञ्चले र जिद्दी केटा थियो । ऊ स्कुलको बिदा भयो कि जहिले पनि समुन्द्रमा पौडी खेल्न जान्थ्यो। उसलाई पढाइमा खासै रुचि थिएन । त्यसैले ऊ धेरैजसो परीक्षामा थोरै नम्बार ल्याउने गर्थ्यो ।
उसकी आमा नर्स, बाबा डाक्टर र दाइ वकिल थिए । तर सन्तोष भने कक्षा ५ मा पढ्थ्यो । उसले आफूले जे चाह्यो त्यही गर्नु पाउँथ्यो । त्यसैले उसले अरुले भनेको कुराहरु प्रायः मान्दैन्थ्यो । पढाइमा पनि ऊ निकै कमजोर थियो ।
तिहारको समय थियो । स्कुलको बिदा पनि परेको थियो । अष्ट्रेलियाको हर्षभिल, काल्र्टनजस्ता नेपाली बस्तीहरू रंगीचंगी बत्ती र फूलहरुले सजिएका थिए । नेपालीका पसलहरूमा तिहारका सबै सामान पाइन्थे । मिठा–मिठा मिठाइ, कपडा, मसला, फलफूल र सेलरोटीको मीठो बास्ना चारैतिर फैलिएको थियो । सन्तोषलाई भने यी सबै कुराहरुको वास्ता थिएन । उसलाई पौडी खेल्न जान मन लाग्यो । उसले सबै साथीहरुलाई पौढी खेल्न जान फोन गर्यो तर सबै साथीहरु तिहारको रमझममा व्यस्त भएकाले उसको फोन कसैले पनि उठाएनन् ।
त्यसपछि सन्तोषले आमासँग भन्यो, “यो पोल्ने घाममा यहाँ यतिकै बसिरहनु भन्दा त म समुन्द्रतिर पौडी खेल्न जान्छु है ?”
आमाले भन्नुभयो, “आज तिहार हो, सबै घरमै बसेर रमाइलो गरिरहेका छन् । हामी पनि सबै जना सँगै बसेर तिहार मनाऔँ ।” तर सन्तोषले मानेन । उसले झर्कदै जवाफ दियो। “यो चर्को घाममा तरतरी पसिना काटेर के को तिहार मनाउने,बरु यो भन्दा त समुन्द्रमा पौडी खेलेर रमाइलो गर्नु नै राम्रो हुन्छ ।”
आमाले नरम हुँदै भन्नुभयो,“बाबु, एक्लै धुम्धुम्ती बसेर कहाँ रमाइलो हुन्छ त ? मैले तिहारको लागि तयार पारेका सामानहरु हेर।
तिमीलाई के सामान थप्न मन लाग्छ भन । रँगोलीहरु कसरी बनाउने भनेर आकार प्रकार सोच र बनाऊ । आफूले गरेको काम राम्रो भएपछि त रमाइलो लागिहाल्छ नि । मिलेर काममा सहयोग गर न । अनि सबैलाई रमाइलो लाग्छ नि।
आमाको यस प्रकारको कुरा सुनेर उसलाई रिस उठ्यो । यी आमा त सधैँ यस्तै मात्र कुराहरु मात्र गर्नु हुन्छ । आफूलाई भने यहाँ कस्तो पौडी खेल्न मन लागि सक्यो । भन्दै ऊ पौडी खेल्ने कपडा लगाएर ढोका ढ्याम्म लगाएर समुन्द्रतिर लाग्यो।
सन्तोष निकै सुन्दर म्यान्ली समुन्द्र किनारमा पुग्यो। समुन्द्र धेरै आकर्षक देखिन्थ्यो। उसले घरबाट ल्याएको सेलरोटी र आलुचिप्स खायो र समुन्द्र हेरिरह्यो।
२–३ बजेतिर समुन्द्रका छालहरू धेरै अग्ला र डरलाग्दा हुन थाले । जीवन रक्षकहरूले सबैलाई सुरक्षित ठाउँमा बस्न भने । तर सन्तोषले उक्त चेतावनीलाई बेवास्ता गर्यो र लुकेर त्यहीँ बस्यो। उसलाई डर लागेन । समुन्द्र केही शान्त भएपछि उल्टै यस्ता छालमा पौडी खेल्न पाए मजा आउने सोच आयो।
कपडा खोलेर ऊ समुन्द्रमा हाम फाल्यो । पौडी खेल्दा–खेल्दै सन्तोष गहिरो भागतिर पुग्यो। पानी चिउँडोसम्म आयो र सास फेर्न गाह्रो हुन थाल्यो। केही मिनेटपछि ऊ डुब्न थाल्यो।
“बचाऊ! बचाऊ!” भनेर चिच्यायो तर वरपर कोही नभएकाले उसले चिच्याएको कसैले सुनेनन्। छालसँग लड्दै गर्दा ऊ निकै थाक्यो तर उसले हार मानेन । उसले निकै प्रयास गरिरह्यो । त्यही बेला उसलाई आमाले भनेका कुरा सम्झना आयो।
“माफ गर्नुहोला आमा, मलाई बचाउन आउनुहोस्,” भन्दै ऊ रुन थाल्यो।
उता, समुन्द्रको वातावरणमा एक्कासी परिवार्तन आएको कुरा थाहा पाएर उसकी आमा धेरै आत्तिनु भयो । उहाँले हतारहतार सन्तोषलाई खोजीदिन जीवनरक्षकसँग अनुरोध गर्नु भयो । सबै मिलेर हेलिकप्टरबाट खोजी गर्न थाले। केही समयपछि सन्तोषलाई  समुन्द्रसँग लड्दै अन्तिम श्वास फेर्दै गर्दाको अवस्थामा भेटियो । रस्सी र मेसिनको सहायताले उसलाई हेलिकप्टरमबाट बाहिर तानियो र ऊ निकै शिल्थिल अवस्थामा भएकाले अस्पताल लगियो।
घर पुगेपछि आमा धेरै रुनु भयो । यो देखेर सन्तोषले आफ्नो ठूलो गल्ती महशुस गर्यो । उसले आमासँग माफी माग्यो।
त्यस दिनदेखि सन्तोष आमाले भनेको कुरा मान्न थाल्यो । उसले पढाइमा पनि ध्यान दिन थाल्यो र परीक्षामा राम्रो अंक ल्याएर ठूलो भएपछि असल मान्छे बन्ने अठोट गर्यो ।